Wanneer moederen anders voelt, en dat helemaal oké is
Moederschap wordt vaak voorgesteld als iets intuïtiefs. Iets wat je "gewoon" voelt. Maar wat als dat gevoel je net overspoelt. Wat als je hoofd nooit stil is, je prikkels harder binnenkomen, je energie sneller op is of je jezelf voortdurend corrigeert omdat je denkt dat je het anders zou moeten doen?
Bij Aume ontmoeten we steeds meer vrouwen die zich hierin herkennen. Soms omdat ze zelf neurodivergent zijn. Soms omdat ze moeder zijn van een kind met een neurodivergent brein. En vaak omdat beide samenkomen.
In dit artikel willen we ruimte maken voor dat verhaal. Zonder labels op te dringen. Maar met erkenning, nuance en concrete ondersteuning.
Wat is neurodivergentie eigenlijk?
Neurodivergentie is een verzamelterm voor een brein dat anders werkt dan een brein dat aansluit bij de heersende norm waarop onze samenleving is ingericht. Denk aan adhd, autisme, hoogsensitiviteit, dyslexie of hoogbegaafdheid. Het gaat niet over een tekort, maar over een andere manier van informatie verwerken, voelen, denken en reageren.
Bij vrouwen blijft neurodivergentie vaak lang onopgemerkt. Omdat meisjes al van jongs af aan (vaak onbewust) leren zich aan te passen. Ze gaan camoufleren of als dat niet meer lukt maskeren. Of ze gaan perfectionistisch gedrag stellen, zichzelf wegcijferen of delen van anderen overnemen zonder er bewust bij stil te staan. Hun klachten worden vaak weggezet als stress, (faal)angst of ‘gewoon gevoelig zijn’.
Het moederschap is voor veel vrouwen het moment waarop dat maskeren niet meer vol te houden is. Hun brein verandert en de impact van de verandering naar moeder worden is zo groot dat het niet meer lukt om te blijven camoufleren of maskeren.
Moeder worden met een neurodivergent brein
Zwanger zijn, bevallen en moeder worden vraagt enorm veel van je lichaam, je hormonen én je brein. Je lichaam verandert waardoor je andere sensaties in je lichaam gewaar wordt. Je gekende structuren vallen weg, ineens is er een klein wezentje dat het ritme van de dag bepaalt. Slaaptekort stapelt zich op, als dit al niet aanwezig was door je non-stop doorrazende brein. Prikkels nemen toe. De verwachtingen die je had tijdens de zwangerschap en de verwachtingen van je omgeving zijn vaak hoog. Adviezen komen van overal.
Voor vrouwen met een neurodivergent brein kan dit extra uitdagend zijn.
Veel gehoorde struikelblokken zijn:
- Overprikkeling door geluid, aanraking en constante alertheid.
- Moeite met schakelen en plannen in een onvoorspelbaar dagritme.
- Schuldgevoel omdat dingen ‘meer moeite kosten’ dan bij anderen.
- Het gevoel jezelf kwijt te raken of te falen als moeder.
- Emotionele intensiteit die moeilijk te reguleren is, zeker bij slaaptekort.
Wat het extra complex maakt: veel vrouwen beseffen pas tijdens of na hun zwangerschap dat ze mogelijk neurodivergent zijn. Die herkenning kan opluchten, maar ook rouw losmaken. Rouwen om jaren van aanpassen. Om gemiste ondersteuning. Om het idee dat het ‘aan hen lag’.
Veel moeders komen bij mij met de vraag: waarom is dit zo zwaar voor mij? En vaak is het antwoord geen falen, maar een brein dat andere noden heeft.
Moeder zijn van een neurodivergent kind
Ook het ouderschap van een neurodivergent kind vraagt iets anders dan wat klassieke opvoedingsadviezen vaak aanbieden.
Misschien herken je dit:
- Je kind is snel overprikkeld of emotioneel ontregeld.
- Overgangen, drukke plekken of onverwachte veranderingen leiden tot een meltdown of een shutdown.
- Goedbedoelde adviezen van de omgeving werken niet – en maken het soms erger.
- Je voelt je voortdurend ‘aan’ staan, waakzaam, alert.
- Je twijfelt aan jezelf als ouder, terwijl je eigenlijk al zoveel draagt.
Veel moeders van neurodivergente kinderen belanden in een vorm van chronische uitputting. Niet omdat ze het niet goed doen, maar omdat ze constant proberen afstemmen zonder voldoende ondersteuning.
Daarbij komt nog een extra laag: zo speelt er bij adhd en autisme vaak een erfelijke factor. Het is dus helemaal niet ongewoon dat moeders zichzelf beginnen herkennen in hun kind.
Matrescentie: wanneer moeder worden je hele identiteit herschikt
Denise, psycholoog bij Aume en gespecialiseerd in matrescentie, ziet hoe diepgaand deze fase is – zeker voor neurodivergente vrouwen.
Matrescentie is de psychologische en emotionele transitie naar het moederschap. Een identiteitsverandering die even groot is als de puberteit. Alles wordt herbekeken: wie je bent, hoe je functioneert, wat je nodig hebt.
Voor neurodivergente moeders kan deze fase extra intens zijn:
- Omdat oude copingmechanismen wegvallen.
- Omdat controle loslaten moeilijker is.
- Omdat maatschappelijke verwachtingen botsen met interne noden.
- Omdat zelfzorg vaak het eerste is dat verdwijnt.
Hier mildheid vinden is geen luxe, maar noodzaak.
Hoe kan Aume en Sabine hierin ondersteunen?
Bij Aume geloven we niet in one-size-fits-all. Zeker niet als het over neurodivergentie en moederschap gaat.
Sabine werkt als neurodivergentiecoach met vrouwen die:
- Zichzelf (opnieuw) willen leren begrijpen.
- Willen ontdekken of neurodivergentie een rol speelt in hun leven.
- Willen leren omgaan met overprikkeling, energiebeheer en grenzen.
- Hun ouderschap willen vormgeven op een manier die klopt voor hún brein.
- Willen stoppen met zichzelf voortdurend aanpassen of corrigeren.
Wat haar aanpak bijzonder maakt, is de combinatie van professionele expertise en eigen ervaring. Geen abstracte theorie, maar praktische vertaalslagen naar het dagelijks leven.
Concrete thema’s die vaak aan bod komen:
- Wat zijn mijn neurodivergente kenmerken en hoe herken ik ze?
- Hoe kan ik mijn dagen anders structureren zonder mezelf te forceren?
- Welke hulpmiddelen helpen mij echt – en welke mag ik loslaten?
- Hoe communiceer ik mijn noden naar mijn partner, gezin of omgeving?
- Hoe zorg ik voor mezelf zonder schuldgevoel?
Ook moeders van neurodivergente kinderen vinden bij Sabine begeleiding die vertrekt vanuit begrip in plaats van ‘oplossingen’.
Kleine handvaten die vandaag al verschil kunnen maken
Zonder te willen simplificeren, delen we graag enkele zachte uitgangspunten:
- Je hoeft niet minder gevoelig te worden, maar beter afgestemd.
- Structuur mag ondersteunen, niet verstikken.
- Prikkelbeheer is zorg, geen egoïsme.
- Je mag opvoeden buiten de lijntjes van het klassieke advies.
- Hulp vragen is geen teken dat je het niet aankan, maar dat je jezelf serieus neemt.
Je hoeft dit niet alleen te dragen
Of je nu zelf een neurodivergent brein hebt, moeder bent van een neurodivergent kind, of ergens daartussen zit: je bent welkom bij Aume.
Voel je dat dit artikel iets in jou raakt? Dat er herkenning is, maar ook vragen? Dan nodigen we je warm uit om een afspraak te maken bij Sabine. Samen kijken we wat jij nodig hebt – niet om je te veranderen, maar om je leven en moederschap draaglijker en zachter te maken.
Je hoeft het niet eerst zeker te weten. Twijfel is vaak al een begin.
